Akt normatywny

Osoby fizyczne

Osoby fizyczne – osobą fizyczną jest człowiek od momentu urodzenia aż do śmierci. Człowiek ma podmiotowość prawną o ile rodzi się w państwie, którego system prawny te podmiotowość mu nadaje w momencie urodzenia (w starożytnym Rzymie niewolnik był traktowany przez prawo jak rzecz – nie miał więc podmiotowości prawnej w tym znaczeniu.)
Do pełnego uczestnictwa osoba fizyczna winna posiadać określone, przewidziane przez prawo kwalifikacje. Są nimi zdolność prawna i zdolność do czynności prawnych.

Zdolność prawna jest to właściwość, atrybut podmiotu prawnego polegająca na tym, że może on być podmiotem praw i obowiązków.
O osobach fizycznych i ich zdolności prawnej i zdolności do czynności prawnej traktuje cały rozdział pierwszy kodeksu cywilnego. Artykuł. 8 kc mówi: „Każdy człowiek od chwili urodzenia ma zdolność prawną”. Za chwilę urodzenia przyjmuje się moment odłączenia się dziecka od ciała matki. Zdolność prawną ma również dziecko poczęte; jednakże prawa i zobowiązania majątkowe uzyskuje ono pod warunkiem, że urodzi się żywe. Takie założenie ma odzwierciedlanie w prawie spadkowym; i tak: mimo że                                    art. 927 § 1 ustanawia zasadę w prawie spadkowym, że „Nie może być spadkobiercą osoba fizyczna, która nie żyje w chwili otwarcia spadku, ani osoba prawna, która w tym czasie nie istnieje”, to w § 2 tegoż artykułu jest ustanowiony wyjątek, o którym była mowa wyżej: „Jednakże dziecko w chwili otwarcia spadku już poczęte może być spadkobiercą, jeśli urodzi się żywe”.
Zdolności prawnej nie można odebrać podmiotowi, przez całe życie zachowuje on prawa i obowiązki; wygasają one z chwila śmierci.